جمع ضدها

آدمی را ،که معجونی از روح مجرد وپیکری مادیست، خویی حیوانی وخویی آسمانیست.

لاجرم در امتداد هر خویی سرنوشت وسعادت وی عیان گردد.

فی المثل

شهوترانی از یکسو دارد وحیا وعفت از دیگر سو

کبر دارد ویا وقار،

حسدبورزد ویا غبطه خورد

سکوت بجا کندویا بی نفاوتی بیجا پیشه کند

خیال وتوهم زده باشد ویا اهل تفکر

زهدنماید ویا تنبل باشدو علووتفاخر جویدو یا درپی کمال

وبسیار مثال دیگر .......

همه این موارد را مرزی باریک وظریف است که یکی ره به کمال دارد ودیگری راه به نقصان

پس باید که مرزها راشناخت که مثلا کدام شیوه زندگی شهوترانیست وکدام حیاورزی

چه کاری تکبر است وچه رفتاری وقارومتانت

حسد چیست تا از آتشش رست وغبطه کدامست تا به دامنش چنگ زد

کجا سکوت نیک است وکجا فریاد

باید که از شر خیال رهید وبه آغوش تفکر خزید

زهد را نیکو داشت وتنبلی را دامن نزد ودرحالیکه از کار وتلاش عرق می ریزد غم وهم دنیای فانی را نخورد

باید که هر لحظه کامل تر شود اما نه برای تفاخر وتظاهر.