درون پرهیاهو

مرا جسمی مبین خاموش وآرام درونم در هیاهو صبح تا شام مرا یاریست پنهان از نظر ها دلم را همچو صیدی کرده او رام به هر پستی بلندی فکر اویم به دیدار هلالش بر سر بام مگر جز صبر من را چاره ای هست زهجرانش شدم پیر نه زایام فراموشش نخواهم کرد هرگز که روزی وصل او کامم دهد کام چه جای شکوه باشد ای دل خام که هاتف وصل ما را دیده درجام