آدم وسایه اش

حال دنیا با بشر چون آدمی باسایه است

درپی سایه دویدن کار فرد ابله است

شادی ار خواهی بدنبالش مرو اوخواهد آمد

شادمانی همدلی با آدم غمدیده است

بین دانش با تموّل راه ثروت را مجو

جام ثروت عالمان را در کف پرمایه است

راحت ار خواهی فرار از رنج وسختیها مکن

کامیابی در جهان را رنج وافر پایه است

تا کلامت درّ کمیابی شود کم حرف زن

مستمع از حرف پر گفتن بسی آزرده است

گر سعادت بایدت دنبال آن هرسو مگرد

نیک بختی کار خوبی با دل بی پیله است

مال دنیا اب شوری در گلوی تشنه است

با قناعت مرد زیرک در کنار چشمه است